Ο Μπόζο που σας έφερε την παρούσα επιστολή ονομάζεται Γιωργάκης και ήτανε στη δούλεψή μας (μας δούλευε), από το 1981 μέχρι σήμερα, ως βουλευτής, υφυπουργός, υπουργός και πρωθυπουργός. Εντάξει, μη βιαστείτε να υποβαθμίσετε τη δική μας πολιτικοληπτική ικανότητα. Και οι υπόλοιπες επιλογές που είχαμε σε γόνους ιστορικών οικογενειών τo ίδιο junk ήτανε. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα, ο Γιωργάκης, αν μη τι άλλο, (έτσι κι αλλιώς δε σας τον στέλνουμε για εξωσωματικές δουλειές) γυμναζόταν. Είναι αστέρι στην πιλαλάινγκ, στο κουπί, στο τσαλαβούτινγκ, στο ζεϊμπεκάκινγκ, στο πεντάλ (αρκεί να μην τον τρακάρουν οι πέτρες, οι πεζούλες, τα δέντρα, τα πεζοδρόμια και τα θηλαστικά), στο σλούρπινγκ επί ξένων πωπών, στο πούλαθλον και στο εφιάλτινγκ. Ομιλεί άπταιστα τη μητρική του γλώσσα και τη βιλδεβεργική διάλεκτο. Είναι λιτοδίαιτος και μπαίνει στην εποχή του ζευγαρώματος (κάνει δυο- δυο τις μαλακίες) δεκαπέντε φορές το μήνα. Όταν ο μήνας είναι κρίσιμος, γίνεται πιο παραγωγικός και δεν ησυχάζει, αν οι γκάφες δεν τριτώσουν. Παρότι είναι φιτ, διατηρεί τον πολιτισμό του και χαμογελά καλοσυνάτα σε όλους, ακόμα κι όταν τους μπήγει το μαχαίρι στην πλάτη. Μαζί του (με τους μυς του) θα νιώσετε τη μέγιστη ασφάλεια. Ό,τι δε νιώσαμε εμείς με τις αποφάσεις του. Σε καλή μεριά! Και μην ξεχνάτε να του δίνετε τα χάπια για τη νόσο του Ράιχενμπαχ, γιατί αλλιώς θα ξεχνάει και μπορεί να γυρίστε καμιά μέρα στο σπίτι σας και το κλειδί να μην μπαίνει στην κλειδαριά σας. Να μας τον προσέχετε.
Πάρα πολλοί Έλληνες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου